دیشب رسیدیم خونه، خسته و کلافه بعد از پیاده شدن از دوتا هواپیما و یه قطار و چنتا تاکسی! آدم این موقع _خصوصا اگه سرماخورده باشه_دلش چی میخواد ؟ یه پتوی گرم و اگه حسش بود یه فنجون چای و سریعا لالا. اما گاز خونمون قطع بود و مرد خونه هر چه کرد نتونست وصلش کنه. هنوزم قطعه . صبحی اون رفت مامانشو ببینه و سوغاتیشو بده. منم رفتم زیر پتو و لباس نسبتا گرم پوشیدم و دور خودم شربتی و دستمال کاغذی و کنترل شبکه ی جم(!) و دفتر خاطره نویسی و این چیزا ریخته. به شدت نیاز به چای و حمام آب گرم دارم. و بعد تمیز کردن خونه که حسابی نیاز به نظافت داره... فعلا که شربت خواب آور خوردم تا زود خوابم ببره و این کلافگی و خستگی بره تو عالم ناهشیار.. هرچند وقتی بیداریت پر از آشفتگیه خوابتم دست کمی از بیداری نداره... به شدت نیاز دارم با استاد ش صحبت کنم... کاش تا یک هفته دیگه اوضاع خونه و مطب و حالم و زندگیم به سامان شده باشه..

میخوام به دوتا اشتباه مجازیِ یک سال اخیرم اینجا اعتراف کنم. اولیش اینکه یه مدت وبلاگمو تعطیل کردم و ننوشتم و بعدم رفتم ادرسشو عوض کردم و وقتی خواستم برگردم ادرس اولیم یه ادم بی ادب اونجا رو گرفته بود و مجبور شدم ادرسمو به اینی که الان هست تغییر بدم که این خودش کلی تلفات داشت ولی در عوض خوشحالم که تصمیم گرفتم دوباره بنویسم. و دومیشم پاک کردن پیج اینستاگرامم بود، مثلا میخواستم خودمو از شر آشناها و هم کلاسی ها و یه سری دیگه نجات بدم ولی بهتر این بود که یک سری رو بلاک کنم بی رودروایسی تا مجبور نشم از صفر شروع کنم و هیچی دیگه مثل اول نشه و این وسط خیلی دوستام

گاهی خدا قششششنگ منتظرت میذاره تا بهترینو بهت بده، انقدر دِل دِل نکن بنده ی عجول ِ خیره سر!

این روزها پر از حرف و موضوع برای نوشتنم... چون به قول ح وقتی سرم شلوغ تره مغزم دو موتوره کار میکنه... فقط میتونم موضوعاتمو یه گوشه تو ذهنم ثبت کنم تا شااااید بعدا برم سراغشون... و خوشحال باشم که برگشته م به اینجا... بدون شک مهم ترین دلیلم برای اینکه الان اینجا هستم دوستای محشریه که بلاگفا به من دادو از این جهت خیلی ممنونشم... دوستایی که میتونی تو اوج شلوغی و گرفتاری به جونشون غر بزنی و انقد باهاشون گپ بزنی تا برق خونه شون بره... دوستایی که میتونی بی مقدمه براشون بنویسی التماس دعا و اونا کلیشه جوابتو ندن که محتاجیم به دعا... یه جوری بگن "منم" که دلت بیشتر بخوادشو

وقتی می خواهیم به سفر برویم گلدان هایمان را سیراب می کنیم و اگر آدمی باشیم که اهل شر کردن اندرونی اش با دیگران است خانه امان را به کسی میسپاریم، حیوان خانگی اگر داریم می سپاریم به پانسیون و یا کس و کاری باز اگر اهل شر کردن زندگی مان باشیم. و می رویم تا وقتی بر گشتیم با زندگی مواجه شویم نه با مرگ.